Οι Μύθοι του Αισώπου


* O pappo adìnato		Ο ανάπηρος παππούς Αυτή η ιστορία συμβουλεύει όλα τα παιδιά να σέβονται τον πατέρα και τη μητέρα, γιατί είναι αδύνατο το καλό ή το κακό που κάνει ένα παιδί στους γονείς του να μην το λάβει πίσω από τα δικά του παιδιά.
Ena pedì ikhe guàlonta ap’ossu to ciùri-ttu. O ciùri, en èkhonta plèo ena topo na stasì, t’ònghise na sianosì ecessu ena spitali. Mian emera pu o pedì ediàvenne apu cisimà, o ciùri to fònase ce t’upe: “Ja kari, pedì-mmu, arisò-mmu dio plaùnu fse ciu pu ècama ma tossi fatìa sti’ zoì-mmu”.		Ένας γιος είχε διώξει από το σπίτι τον ίδιο του τον πατέρα. Ο πατέρας, μην έχοντας πια πού να μείνει, αναγκάστηκε να καταφύγει στο νοσοκομείο. Μια μέρα, καθώς ο γιος περνούσε από εκεί, ο πατέρας τον φώναξε και του είπε: «Σε παρακαλώ, παιδί μου, στείλε μου ένα ζευγάρι σεντόνια, απ’ αυτά που κέρδισα με τόσο κόπο στη ζωή μου.»
To pedì nghimmeno atti compassiùna, ipe u pedìu-tu na tu tus pari. Ma to pedì tu pire però ena manekhò. Motti o ciuri èmase ca tu ikhe dòconta ena manekhò, ton ròdise: “Jatì e’ pire puru t’addho?” Ce to pedì apàntise: “Telo n’o ghiro ja sena, ciuri, ja motti eghènese adìnato ce s’enghizi puru esena na pai sto spitali, pròbbio cundu èndese o ciùris-su”.		Ο γιος, συγκινημένος από συμπόνια, έδωσε εντολή στον δικό του γιο να του τα πάει. Το αγόρι όμως του έδωσε μόνο το ένα. Όταν ο πατέρας έμαθε πως είχε σταλεί μόνο το ένα, τον ρώτησε: «Γιατί δεν του πήγες και το άλλο;» Και το παιδί απάντησε: «Θέλω να το κρατήσω για σένα, για όταν γεράσεις και χρειαστεί να πας κι εσύ στο άσυλο, όπως έπαθε ο δικός σου πατέρας.»

* O pappo adìnato

Ο ανάπηρος παππούς

Αυτή η ιστορία συμβουλεύει όλα τα παιδιά να σέβονται τον πατέρα και τη μητέρα, γιατί είναι αδύνατο το καλό ή το κακό που κάνει ένα παιδί στους γονείς του να μην το λάβει πίσω από τα δικά του παιδιά.

Ena pedì ikhe guàlonta ap’ossu to ciùri-ttu. O ciùri, en èkhonta plèo ena topo na stasì, t’ònghise na sianosì ecessu ena spitali. Mian emera pu o pedì ediàvenne apu cisimà, o ciùri to fònase ce t’upe: “Ja kari, pedì-mmu, arisò-mmu dio plaùnu fse ciu pu ècama ma tossi fatìa sti’ zoì-mmu”.

Ένας γιος είχε διώξει από το σπίτι τον ίδιο του τον πατέρα. Ο πατέρας, μην έχοντας πια πού να μείνει, αναγκάστηκε να καταφύγει στο νοσοκομείο. Μια μέρα, καθώς ο γιος περνούσε από εκεί, ο πατέρας τον φώναξε και του είπε: «Σε παρακαλώ, παιδί μου, στείλε μου ένα ζευγάρι σεντόνια, απ’ αυτά που κέρδισα με τόσο κόπο στη ζωή μου.»

To pedì nghimmeno atti compassiùna, ipe u pedìu-tu na tu tus pari. Ma to pedì tu pire però ena manekhò. Motti o ciuri èmase ca tu ikhe dòconta ena manekhò, ton ròdise: “Jatì e’ pire puru t’addho?” Ce to pedì apàntise: “Telo n’o ghiro ja sena, ciuri, ja motti eghènese adìnato ce s’enghizi puru esena na pai sto spitali, pròbbio cundu èndese o ciùris-su”.

Ο γιος, συγκινημένος από συμπόνια, έδωσε εντολή στον δικό του γιο να του τα πάει. Το αγόρι όμως του έδωσε μόνο το ένα. Όταν ο πατέρας έμαθε πως είχε σταλεί μόνο το ένα, τον ρώτησε: «Γιατί δεν του πήγες και το άλλο;» Και το παιδί απάντησε: «Θέλω να το κρατήσω για σένα, για όταν γεράσεις και χρειαστεί να πας κι εσύ στο άσυλο, όπως έπαθε ο δικός σου πατέρας.»