Οι Μύθοι του Αισώπου


* O àntropo ce t’afìdi		Ο άνθρωπος και το φίδι Η ιστορία σημαίνει πως πολλές φορές, από αχαριστία για μια ευεργεσία που λάβαμε, πέφτουμε ξανά στην ίδια συμφορά.
Ena afìdi ìkhe ndèsonta acàu ena mea lisari ce en ìsoze èggui. Donta na diavì enan àntropo, to’ pracàlise n’o fidisi n’àggui ca depoi t’ùkhe kharìsonta enan òrio prama. O àntropo èghire to lisàri ce t’afidi eguìkhe apu cicàu.		Ένα φίδι είχε βρεθεί κάτω από μια μεγάλη πέτρα και δεν μπορούσε να βγει. Βλέποντας να περνά ένας άνθρωπος, τού ζήτησε να το βοηθήσει να ελευθερωθεί, υποσχόμενό του μεγάλη ανταμοιβή. Ο άνθρωπος σήκωσε την πέτρα και το ελευθέρωσε.
Ma to afidi, mia forà pu eguìche, e’ tèlise na tu kharisi tìpoti. Allora ncignàsane na càmu' lòja. Ja scasulitàta evrèsi diavènnota mia scìmmia, ce ti fonàsane na cami fse giùdico.		Μα το φίδι, μόλις ελευθερώθηκε, αρνήθηκε να του δώσει οποιαδήποτε ανταμοιβή. Οι δυο τους άρχισαν να μαλώνουν. Κατά τύχη, περνούσε από εκεί ένας πίθηκος, και τον φώναξαν να κάνει τον δικαστή.
E scìmmia ipe ca en ìsoze pì tìpoti an en èmbleve pos stèane prita ta pràmata. Vàlane matapale to lisàri apanu sto afidi cundu ìstiche prita. Allòra e scimmia ipe: “Utto lìsari en e’ na sistì plèo”. Ce iu t’afìdi pèsane acau sto lisari.		Ο πίθηκος είπε πως δεν μπορούσε να πει τίποτα αν δεν έβλεπε πρώτα πώς ήταν τα πράγματα στην αρχή. Έβαλαν λοιπόν ξανά την πέτρα πάνω στο φίδι, όπως ήταν πριν. Τότε ο πίθηκος είπε: «Αυτή η πέτρα δεν πρέπει να κουνηθεί πια.» Κι έτσι το φίδι πέθανε κάτω από την πέτρα.